Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Buurtdemocratie

Een Stief Kwartiertje: Buurtdemocratie

In het Steegse Huis van de Democratie heeft de raad het ultieme doel van haar bestaansrecht ontdekt: ze heft zichzelf op. De tegenstelling die u erin leest geeft natuurlijk al aan dat de werkelijkheid anders ligt, want gemeenteraadsleden streven weliswaar niet naar eeuwigheidswaarde, op een enkeling na, maar willen zichzelf niet overbodig maken door de burgers zelf te laten bepalen wat goed voor hen is. Dat de gemeenteraad zichzelf opheft, is dus hypothetisch, haar worstelingen voor een betere wereld zijn immers even nobel als denkbeeldig. Toch heeft de gemeenteraad een manier gevonden om inwoners het gevoel te geven dat ze richting kunnen geven aan hun eigen leven. Er is een nobel plan bedacht als opstap naar de participatiesamenleving.

In de gemeente Rheden krijgen de inwoners eerdaags middelen om hun eigen buurt in te richten. Ze mogen plannen bedenken om de buurt op te leuken of zelfs naar een hoger plan te tillen en daarvoor krijgt elke bewoner twee tot drie keer per jaar een cheque van maar liefst 7,50 euro met het vriendelijke doch dringende verzoek dat in de buurt te besteden. Het moet naast de creativiteit vooral de saamhorigheid versterken; de buurt wordt een soort gemeenteraad, een bescheiden vorm tot zelfbestuur, uitgedrukt in een bescheiden bedrag. Er zullen bewoners zijn die een verlaging van de gemeentelijke belastingen een veel democratischer middel vinden, maar daar knapt de buurt niet van op. Elders blijkt de buurtcheque te werken als bindmiddel, zij het natuurlijk niet voor iedereen.

Aangezien er op alle onderdelen van het sociaal domein door de gemeente flink bezuinigd is zou een bijstandsgerechtigde een crowdfunding – dat is modern Nederlands voor een buurtbijdrage – kunnen initiëren en bij minimaal 3 donaties al een mand met boodschappen verwerven, waarmee het buurtwelstandsniveau en daarmee het buurtwelzijn wordt opgekrikt. Maar helaas, voor voedselbank spelen is geen goed plan, aldus de gemeente, net zomin als een buurtinitiatief om het aantal arbeidsmigranten of zorgcliënten te verminderen door hun vertrek te bespoedigen, al is het volgens het gewenste gemeentelijke beleid voor een goed evenwicht in de buurt. Het zelf bepalen wat goed voor de buurt is heeft zo haar grenzen. Initiatieven zullen vooral een lief, leuk en nuttig karakter moeten hebben; kortom, veel fleurop en geen pleurop. De vraag is welke normen de gemeente gaat hanteren bij de aanvragen en daarmee wordt bepaald wat een goede, nuttige, sociaal aanvullende of waardevolle buurt is. Voor € 7,50 mag u zelf nog wat bijvoeglijke naamwoorden verzinnen.

Het democratische gehalte van het initiatief moet derhalve tussen aanhalingstekens gezet worden, de gemeente moet immers de initiatieven goedkeuren, uiteindelijk ligt de besluitvorming toch weer bij de gemeenteraad in plaats van bij de buurt zelf. Dat laatste zou eigenlijk moeten, maar dat is natuurlijk niet acceptabel, want dan gaat de buurt echt op een gemeenteraad lijken en het geloofwaardig uitdragen van democratische idealen wil de gemeenteraad toch graag als haar voorrecht behouden. In de gemeenteraad dragen allerlei partijen met allerlei belangen allerlei argumenten aan waarom iets wel of niet nodig of nuttig is en als dat in buurten plaatsvindt dan zou dat evenveel vreugde als verdeeldheid kunnen opleveren. Buurtbewoners en raadsleden zijn allemaal mensen, veel verschil dus is er niet. Iedereen kan altijd een plan indienen en daarvoor subsidie vragen. Dit nieuwe plan is dus niets anders dan een vorm van subsidieverstrekking, alleen niet in één keer, maar in partjes van 7,50 euro. Het product is niet veranderd, alleen de verpakking.

Desiderius Antidotum

Lees ook

Foi, foi: Un wonder

Ze zek wel is: wonderen bint de wereld nog niet uut. Soms liek ut ok …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.