Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Het gewone leven

Een Stief Kwartiertje: Het gewone leven

We gaan weer over tot de orde van de dag. De dagen van de extra aandacht voor onze nationale gevoelens zijn voorbij, er stroomt weer opgewarmd Neerlands bloed door onze aderen en dat moeten we, als het even kan, een jaarlang warm houden. De belangrijkste geschiedkundige dagen van het jaar liggen achter ons. Het is goed daarbij stil te staan, evenzeer is het goed dat het leven van alledag zich herpakt. We kijken terug en vooruit.

We hebben de verjaardag van de koning gevierd en dat is niet langer meer een kolderieke kermis, maar een vrolijk ritueel met enige ceremoniële folklore. De dorpskermis zelf staat als cultuurfenomeen ook onder druk en is samen met de koning op de lijst van beschermd immaterieel erfgoed terechtgekomen. Vooralsnog komen ze volgend jaar allebei terug.
Een enkeling heeft daarna nog 1 mei gevierd, maar de Dag van de Arbeid is ook niet meer wat het geweest is, er wapperden geen rode vlaggen boven de Veluwezoom. We hebben het goed, weliswaar niet iedereen en er is nog veel verborgen armoede, maar de internationale klinkt niet in onze straten. We gaan gewoon weer aan het werk.
We hebben de lintjes opgeborgen in het daarvoor bestemde fraaie doosje, dat volgend jaar wellicht weer even open mag.
We hebben de doden herdacht, we hebben stille tochten gelopen, herdenkingsbijeenkomsten bijgewoond, kransen gelegd, 2 minuten stilgestaan en we waren ons weer even bewust van de waarde van een vrije samenleving. Herdenken is belangrijk, maar we moeten door, morgen is er weer een dag.
We zijn op het Loenense Ereveld geweest waar ons werd verteld dat we een arm om de nabestaanden moeten slaan om zo de herinnering aan de overledenen levend te houden. We staan stil bij de dood van soldaten en alle andere (oorlog)slachtoffers en denken aan het kwaad in de mens dat maakt dat het werken aan een blijvende vrede een bijkans onmogelijke opdracht is.
We geloven en beloven dat we ons altijd en overal en vooral onvoorwaardelijk zullen verzetten tegen onheil en onrechtvaardigheid. Het is een moeilijke maar permanente opdracht: maak waar wat je predikt, juist nu in het leven van alledag.
We hebben Bevrijdingsdag gevierd, al dan niet in stilte, al dan niet ingetogen of juist uitbundig. We moeten vooruit, er moet gewerkt worden aan de toekomst.
We zijn geconfronteerd met het beladen erfgoed in onze streken, heel veel gebouwen waar de sporen van de Duitse bezetting nog terug te vinden zijn. We mogen dit verleden niet wegpoetsen, het is een belangrijk deel van onze geschiedenis. Eerdaags zijn er weer concerten in de oude sporthal in Ellecom, gebouwd door de Duitsers als opleidingskamp voor de Nederlandse SS. Er zal mooie muziek te horen zijn, misschien zelfs Wagner. We geven zo het verleden een nieuw perspectief.

Alle herinneringen van de laatste dagen moeten levend gehouden worden, onderwijl pakken we onze dagelijkse bezigheden weer op. Ik kijk even in de krant hoe het gewone leven zich herpakt.
In Doesburg gaat men kinderen helpen om uit de armoede te komen en ouders gaan de strijd aan om hun kroost te weerhouden van drugs- en alcoholgebruik. In Dieren gaat men Theothorne redden. In Brummen en Eerbeek tracht men de grote dorpsambities niet te laten slachtofferen door de bezuinigingen. In Rozendaal gaat men nadenken waarom de padden en kikkers hun dorp mijden. De Veluwezoom gaat over tot de orde van de dag; er is nog veel te doen.

Lees ook

Foi, foi: Gerrit Sangers

D’r bint heel wat luu die ut dialect, de streektaal dus, un warm hart toedraag. …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.