Home / Alle-Regiobode / Foi, foi: Varkens voeren

Foi, foi: Varkens voeren

Dit verhaaltje wördt un ode aan Willem van Ark uut Loenen. Helaas is Willem d’r niet meer. Hee is op 4 december 2003 estörven op 91-joarige lèèftied. Un fijne keerl is d’r niet meer. Ze zeien ut toen al: Loenen hef un markant figuur verloren. Altied goed te passe en veur iedereen un vriendelijk woord. In zien lèven hef hee arg veul edoan, veural um ut dialect lèvend te hollen. Hee schreef mooi körte stukjes maar ok toneelstukken. Hee was ook oprichter van de Loenense dialectclub en deed mee aan de toneelstukken.
Willem schrif oaver de jacht, dat zien grote hobby was, un mooi verhaal. Maar of ut helemoal woar is? Willem dut zien verhaal: “Ut volgende is mien oaverkommen met ut voeren van de varkens. Ik goa iedere dag wilde varkens voeren in ut bos. Altied krek om vier uur. Mais, eerpelschellen en varder un bitjen keukenafval. De varkens könt niet op de klokke kieken, maar ze weet krek wanneer ut vier uur is. Dan stoat ze al te wachen op of bie de voerplaatse. De grote varkens bint nog un bitjen bange as ik d’r an komme, maar de biggen vrèèt uut de emmer. Noe is d’r de laatste tied ok un grote keiler(mannetje), die kan wel vijf of zes joar old wèzen, bie de voerplaatse. Maar die geet altied met un grote boage um de voerplaatse hen as ik an ut voeren binne. Die is niet bange, maar wel veurzichtig. Van de winter kon ik un keer niet um vier uur voeren. Ik had un lekke band van de auto. Ut was ongeveer vijf uur da’k op de voerplaatse kwamme. Gien varken te zien. Ik denke die komp zo wel weer kieken. Ik had ut net edach of doar kump toch die grote keiler de struuken uut met un rotgang oaver de voerplaatse. Löp mien kats tussen de benen deur. Ik kon mien nog net vast griepen an de grote oren van die grote lummel. En doar ging ut de hei op. Ik mosse mien met beide handen vasthollen. Maar noe kump ut slimste nog an. Dat loeder geet regelrecht noar de snelweg. Ik denke bie mien eigen: dat geet niet goed, doar komp brokken van. Ik deed al zowat van angst in de bokse.
Maar op zo’n 100 meter van de snelweg kon ik met de ene hand zien rechter oge bedekken, toen konne rechts niks meer zien en toen… sloeg hee links af en dat was mien redding. Met dezelfde rotgang ging hee weer op de voerderplaatse an. Ik begon mien achterwark al aardig te vuulen maar ik had mien posetieven nog goed bie mekaar. Ik denke as die poestert noe maar onder die grote eikenboom hen löp die op de voerderplaatse steed dan kan ik mien an de onderste tak vaste griepen en dan bin’k ered. Ut kwam zo uut. Toen ik an de tak hing te bungelen liep die zwarte mustang met dezelfde gang deur. Toen ik un hötjen later onder de boom ston te bloazen kwam datzelfde merakel weer terugge en zei tegen mien: “In ut vervolg um vier uur mais brengen en niet um vijf uur.”

Goed goan,
Martien, de Platschriever uut Loenen

Un krakende karre ridt nog varre

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Carol

Carol van Eert is de burgervader van Rheden en alleen het zien van zijn foto …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.