Home / Alle-Regiobode / Een Stief Kwartiertje: Standvastig

Een Stief Kwartiertje: Standvastig

Tijden veranderen, verzuchten mensen nogal eens, maar het zijn niet de tijden die veranderen maar de mensen. Ons gedachtegoed is in de tijd aan verandering onderhevig, hetgeen veelal betekent dat we anders gaan denken als ons dat beter uitkomt; zo kronkelen we door de tijd, soms voor en soms tegen de tijdgeest.

Zo heerste in het recente verleden het idee om in Dieren-West het bos de wijk in te laten groeien, omdat de wijk niet mocht groeien in het bos; het bos was immers voor de bomen. En zo gebeurde het dat de beplante groenstroken met hun oude vertrouwde grond gelijkgemaakt werden en de bomen uit het naburige bos op hun nieuwe plek gezet werden. Geen mens in de wijk zag het bos de straat in komen, laat staan het nut ervan, maar het idee was geboren en alleen de tijd kan het idee veranderen. En dat gebeurt nu.

Aan de Imboslaan in Dieren gaat de wijk het bos weer in. Voor het oude terrein van de voormalige Prins Bernhardmavo was in 2007 al een bouwplan waarmee de omwonenden goed konden leven, want de nieuwe wijk bleef binnen de oude bouwgrenzen en het bos bleef bos. De economische crisis torpedeerde echter het plan, maar nu er gebrek aan woningen is en de kooplust niet te stuiten met als gevolg dat projectontwikkelaars en gemeenten de euro’s zien groeien als de Japanse duizendknoop, moet ook aan de Imboslaan de nieuwe wijk het bos in. De omwonenden gaan uiteraard in verzet, want al hebben ze niets tegen leuke achterburen, het contact met bomen is toch vertrouwder, want die wandelen niet zomaar je erf op. Ze hadden de huizen ook gekocht vanwege de groene buren.

Dieren-Zuid leeft ook weer op als een oude plataan in het voorjaar. Tegenover die oude plataan staat het oude kerkje waar nu de gereformeerde geest ingehaald is door de bouwgeest. Het moet een onderkomen worden voor dementerende bejaarden. Het verval van de kerk wordt eerdaags gesymboliseerd door haar nieuwe bewoners en ook haar oude naam, Opstandingskerk, dreigt om te vallen. Er zouden eerst 15 appartementen voor de ouder wordende mens gebouwd worden maar nu is het plan om er een klein verpleeghuis voor dementerenden van te maken. Het denken is veranderd. De buurt was tegen het oorspronkelijke plan vanwege de verwachte inkijk, maar het bouwbedrijf bepleit nu de verandering omdat dementerenden wel kunnen zien maar ze wissen de beelden direct. De buurt dementeert echter niet mee en wellicht komt er alsnog een opstand bij de Opstandingskerk.

Een eindje verderop in de straat leeft zeker een protest op. Op het terrein van de oude schippersinternaat Van Kinsbergen is het Johanneshof verrezen, een groot appartementencomplex en enkele woningen. De oude villa is blijven staan en daarin zouden eerst appartementen gerealiseerd worden, maar het nieuwe denken is gegroeid naar een groot zorgcomplex en daar hebben de buren inmiddels een groot zorgcomplex van gekregen. De bewoners dreigen een van de belangrijkste Rhedense bemiddelaars, de Raad van State, in te schakelen om hun zaak te beslechten.

Zo zien we dat het denken in de tijd wel verandert, maar lang niet altijd iedereen meegaat in het nieuwe gedachtengoed. Het beste voorbeeld komt uit Hall, alwaar de gemeente een nieuw onderkomen voor het ooievaarsechtpaar heeft gebouwd omdat het oude te slecht zou zijn, maar de ooievaars kwamen net op tijd terug om hun oude woning op te eisen. De tijden veranderen, maar er zijn nog mensen, ooievaars en bomen die standvastig blijven.

Lees ook

Een Stief Kwartiertje: Bredero indachtig

Het kan verkeren, sprak Bredero en hij ging van de kerk naar het hoerhuis. Hij …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.