Home / Dieren / Van Royen was weer in Dieren

Van Royen was weer in Dieren

DIEREN – Het doet zo zeer, de film van Heleen van Royen waarin zij een portret van haar moeder schets bij wie beginnende dementie is geconstateerd, is inmiddels meer dan 30.000 keer bezocht in de Nederlandse bioscopen. Van Royen heeft de film zelf ook al vele vele malen gezien. Dinsdag deed zij dat, samen met haar schoonouders, in het Filmhuis in Theothorne. Van Royen: “De plaatselijke krant schreef over mijn komst dat Heleen van Royen naar Dieren komt. Dat vond ik grappig, want ik kom namelijk geregeld in Dieren omdat mijn schoonouders hier wonen. Het lijkt me leuk als ze iedere week in de krant schrijven dat ik naar Dieren kom”.

Natuurlijk zaten niet alleen Heleen van Royen met haar schoonouders in de Dierense schouwburg; de zaal was uitverkocht en iedereen was diep onder de indruk van de prachtige beelden en gesprekken die Heleen van Royen in haar film liet zien. Van Royen: “Je moet genieten van het nu. Ik zou bijna zeggen: ‘word dement, dat is de oplossing’. De basis van dementie is namelijk erg leerzaam. Alleen vandaag telt, gisteren en morgen doen er niet toe. Hoe gaat het nu? Hoe voel je je nu? Daar gaat het om. Dementie, hoe naar ook, betekent niet het einde van de wereld. Natuurlijk verandert er iets, maar de zorg in Nederland is er goed. Mijn moeder had op een gegeven moment 24-uurszorg nodig. En dat krijg je gewoon in Nederland! Ik vind dat we met zijn allen minder moeten klagen. De helft van de meisjes van nu worden honderd jaar oud. We moeten er met zijn allen over nadenken hoe we hiermee om moeten gaan. Dat is niet alleen een politieke kwestie. Het gaat namelijk om je eigen toekomst”.

In de film laat Van Royen onder andere zien dat ze een mantelzorgwoning in haar tuin laat plaatsen voor haar moeder, mevrouw Breed, bij wie beginnende dementie is geconstateerd. Naar een verzorgingshuis wilde ze absoluut niet, maar alleen wonen kon ook echt niet meer. Dus leek dit de beste oplossing. Maar het bleek voor mevrouw Breed niet zo paradijselijk als Van Royen had bedacht. Van Royen: “Elke verandering is een grote stap achteruit. Ze had altijd in een flat gewoond en opeens woonde ze op de begaande grond en hoefde ze niet meer naar beneden om haar krantje te halen”.

De film draagt de titel ‘Het doet zo zeer’ omdat mevrouw Breed dit geregeld mompelt. Ze heeft namelijk erg last van haar rechterbeen. Uiteindelijk blijkt dat ze aan haar heup geopereerd moet worden. Ook dit is een grote verandering, wat ook weer een stapje achteruit betekent. Maar aan het einde van de film blijkt dat mevrouw Breed geen seconde spijt heeft gehad van de operatie, dat ze geen pijn meer ervaart en voorlopig echt nog niet dood wil, al riep ze dat geregeld. Van Royen: “Ik moest toen de keuze maken: ‘of sneller geestelijk achteruit of de rest van haar leven pijn. Ik ben blij dat ik voor een operatie heb gekozen. Leven met dementie is niet makkelijk en kent vele moeilijke momenten, maar de momenten waarop mijn moeder wel straalt en duidelijk laat zien dat ze het fijn vindt dat ik er ben, zijn zo dierbaar”. – Foto Lotte Bienias.
 

Lees ook

Grootse theaterdienst

DIEREN – Wat gebeurt er als je één genereuze generaal, twee stoere soldaten, twee invloedrijke …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.