Home / Rheden / Marian Danen schrijft over ontspoorde zoon

Marian Danen schrijft over ontspoorde zoon

RHEDEN – Er rust een taboe op. Als het niet goed gaat met de kinderen, dan houden we dat het liefst binnen het gezin. De vuile was hang je in Nederland nou eenmaal niet buiten. Toch besloot Marian Danen uit Rheden de geschiedenis van haar zoon op papier te zetten en uit te geven. In Het Leven is een Spel en Ik Win Altijd beschrijft ze hoe ze vecht voor Robert, die langzaam afglijdt naar de criminaliteit.

“Ik begon te schrijven om alles voor mezelf op een rijtje te zetten en om mensen om mee heen de situatie uit te leggen. Mijn man stimuleerde me om een boek uit te geven. Voor lotgenoten, hulpverleners en jongeren die zich misschien in de situatie herkennen.” Inmiddels stromen de positieve reacties op Marians verhaal binnen en is ze blij dat ze de stap heeft genomen. “Je hoeft je niet te schamen voor de verkeerde keuzes die je kind maakt. Dat is één van de redenen dat ik mijn boek durfde te publiceren.” Het Leven is een Spel is een feitelijk verslag van een ontspoorde jongen. Het gaat over alle mogelijke hulpverlening die niet mag baten en over jeugdhulpverleners die niet kunnen doen wat ze moeten doen. Maar vooral gaat het over een jongen en over zijn moeder, die machteloos moest toekijken hoe Robert het verkeerde pad koos.

“Je wordt als ouders beoordeeld op je kinderen. Al snel bleek dat Robert veel sturing nodig had en ik heb hem altijd strak opgevoed. Toen was ik de moeder die zo streng is voor haar zoon. Toen het later mis ging, was ik die vrouw met dat criminele kind. Nog later waren mijn man en ik de ouders die hun zoon uit huis hebben gezet”, vertelt Marian.
Rond zijn zestiende verjaardag besloten Marian en haar man, de stiefvader van Robert, dat de jongen niet langer thuis kan blijven wonen. “Het ging niet langer. Robert was agressief naar de jongere kinderen en mijn man en ik beseften: we hebben ook een verantwoordelijkheid naar de rest van het gezin. Onze andere kinderen moeten zich ook veilig kunnen voelen in hun eigen huis.”
Had het gezin eerst nog de hoop dat Robert wel weer thuis zou komen, eenmaal in een jeugdinstelling gaat het van kwaad tot erger. Overplaatsing op overplaatsing volgde, maar niemand kon wat met hem beginnen. Ondertussen houdt hij in zijn thuisdorp Rheden de schijn op. “Robert is een heel innemende, charmante jongen. Hij wist en weet iedereen in te pakken, tot rechters aan toe. In het dorp vertelde hij dat ‘zijn ouders hem het huis hadden gezet’. Wij wilden de redenen daarvan stilhouden, dachten dat Robert nog weer thuis zou komen wonen en wilden hem niet dat stempel geven. Robert draaide het zo, dat wij er op werden aangekeken dat hij niet meer thuis woonde. Het werd zelfs zo erg dat mensen in de supermarkt een ander gangpad kozen als ik eraan kwam. Vooral mijn man vond dat moeilijk. Hij woont al zijn hele leven in het dorp en werd ineens beoordeeld op zijn stiefzoon.”

Robert is inmiddels achttien en dat was voor Marian het moment om een punt te zetten achter haar schrijfwerk. “Ik heb geen ouderlijk gezag meer en heb niets meer over Robert te zeggen. Ik moet hem loslaten. Hij moet zijn eigen leven leiden en eigen keuzes maken. Ik word niet meer gebeld als hij weer eens wordt opgepakt en hoor niet meer van zijn begeleiders hoe het gaat. Als ik Robert zelf bel, zegt hij dat het goed gaat. Of dat zo is, dat weet ik niet.”
Marian kan er nuchter over praten. Ze houdt veel van Robert, maar haar relatie met hem is anders dan de band met haar andere kinderen. “Ik heb altijd geweten dat Robert anders is. Waar ik bij zijn broers en zussen een toekomstplaatje kan schetsen met werk en een gezinnetje, heb ik dat bij hem nooit voor me gezien. De afgelopen achttien jaar heb ik stukje bij beetje mijn verwachtingen losgelaten. Hoe het verder gaat, is de vraag. Ik hou altijd hoop, maar verwacht weinig van zijn toekomst. Drugs, geld en status beheersen zijn leven en dat laat hij niet makkelijk los. Om anderen kan hij niet geven, hij mist dat gevoel. Met de slachtoffers van zijn delicten heeft hij geen medelijden. Ik moet verder met mijn leven, zegt hij dan.”

Met de publicatie van Het Leven is een Spel rondt Marian een heftige periode in haar leven af. Met een onzekere toekomst, maar zonder spijt. “Ik hoef mezelf niets te verwijten. Ik heb vroeg genoeg hulp gezocht, loop al vanaf dat hij zes was met Robert bij psychologen, hulpverleners en Jeugdzorg. Zijn lot was onafwendbaar, dat zag ik duidelijk toen ik mijn verhalen achter elkaar las. Als lezer krijg je begrip voor die jongen die steeds de verkeerde beslissingen neemt. Robert is een slachtoffer van zijn karakter, al ervaart hij dat zelf niet zo. Hij is wie hij is.”

Het Leven is een Spel en Ik Win Altijd kost 9,95 euro, inclusief verzending. Het boek is verkrijgbaar via www.hetleveniseenspel.com.
 

Lees ook

Automobiliste botst tegen boom

RHEDEN – Op de Groensestraat in Rheden is een automobiliste vorige week woensdag tegen een …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.