Gedenksteen voor Molukkers

DOESBURG – Zaterdag was het druk op de IJsselkade. Vele Molukse mensen en genodigden waren aanwezig om het schip De Knapzak te verwelkomen. Deze boot vervoerde de oudere Molukkers die niet alleen 50 jaar geleden in Doesburg kwamen, maar 60 jaar geleden ook met een boot naar Nederland.

Het was een emotioneel moment voor de ouderen, want zij werden weer herinnerd aan de komst in Nederland, waar zij toen maar tijdelijk zouden blijven. Echter, na een paar jaar werd het duidelijk dat ze niet terug konden en dat Nederland hun nieuwe vaderland zou worden. Na tien jaar in barakken te hebben gewoond werden er in allerlei plaatsen stenen huizen voor hen gerealiseerd. Zo ook in Doesburg, op de Ooi kwamen ongeveer 38 Molukse families wonen, afkomstig uit opvangkampen in verschillende delen van Nederland. Daardoor moesten ze ook nu weer met elkaar en de Doesburgse bevolking hun leven zien op te bouwen. In de 50 jaar die ze in Doesburg wonen is dat wonderwel goed gelukt. Zoals vermeld werd: de kruidnagel en Doesburgse mosterd gaan heel goed samen. Zaterdag werd op de IJsselkade ter hoogte van Hotel Doesburg door Izäak Singhadji en burgemeester Kees Luesink een gedenksteen onthuld met daarin de tekst: Djauh di mata dekat di hati. Dit betekent zoveel als: ver uit het oog maar dichtbij het hart

Een aantal jonge dames die gekleed waren in zeer mooie traditionele Molukse kleding, zongen het volkslied van de Molukken. Dit moment was voor de aanwezigen zeer emotioneel, maar werd fantastisch door deze jonge dames gezongen. Door Susan Tehupuring werd een mooi gedicht voorgedragen dat speciaal voor deze dag is geschreven: ‘Lautan biru (blauwe zee) dat wordt aangevoerd, ergens moet het beginnen: het water dat wordt aangevoerd. Ergens verdamping, verdikte nevel, een zware lucht laat regen los, zelfs in de woestijn. Maar toch, het valt, het verzamelt zich, het voegt zich bij de bronnen. De grote atmosfeer beheerst de hele loop van aarzelend water naar stroomgebied. Van beek naar bruisende rivier, van binnenmeren naar de zee, de wereldzee. Lautan biru in onze gedachten is de blauwe zee alomtegenwoordig, als een baarmoeder omspoelde hij de eilanden. Scheepte ons in, vervoerde ons over zijn bolle vlakte, ondanks dienstbevel was de aankomst toevallig. We hielden de koffers gepakt voor snelle terugkeer, ter begroeting van onze verwanten die al die tijd de stranden bevlokten. Nu zijn de koffers lichter geworden, uitgepakt in stenen huizen, de muren hebben ons niet verstard. We zijn onszelf gebleven, kinderen van onze ouders, ergens is het begin. Zoals het water wordt aangevoerd dat houdt niet op, we zeggen: wereldzee. Wat we hier hebben opgeschreven: ver weg uit het oog, dichtbij in het hart. Lautan biru, blauwe zee, land van onze ouders.’

Hierna was het tijd voor een hapje en drankje en na deze dag wordt het jubileumjaar afgesloten. De groep die talloze geweldige activiteiten heeft ontplooid kan terug zien op een geweldig jaar. Alle hulde voor de mensen die dit jubileum tot zo’n groot succes hebben gemaakt.
 

Meer foto's

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.