Home / Dieren / Dierense huisarts Jan van der Hoeve weer in Afrika

Dierense huisarts Jan van der Hoeve weer in Afrika

DIEREN – De Dierense huisarts Jan van der Hoeve meldt ons: “Vorig jaar heb ik verslag gedaan van mijn tweede uitzending naar Kenia, waar ik een periode van zes weken gewerkt heb als huisarts. De situatie in het gebied in Kenia nabij de grens met Somalië is nu te gevaarlijk is om vrijwilligers-artsen naar toe uit te zenden. Vandaar dat ik nu in Ethiopië werkzaam ben.”

De Dierense huisarts nam enkele jaren geleden afscheid van zijn praktijk en besloot zijn kennis en ervaring te gebruiken voor het bieden van rechtstreekse hulp in ontwikkelingslanden. In 2010 en 2011 deed hij voor Regiobode en www.RegiobodeOnline.nl verslag vanuit Somalië, dit keer vertelt hij over zijn ervaringen vanuit Ethiopië.
Van der Hoeve: “Er zijn in de regio een aantal ontvoeringen geweest door Somaliërs, waarbij doden zijn gevallen en waardoor nog steeds mensen vermist worden. Ik ben daarom nu uitgezonden naar een nieuw project in een zeer arm gebied in Ethiopië, zo’n 330 kilometer ten westen van de hoofdstad Addis Ababa. Dus eerst negen uur in het vliegtuig en daarna in een jeep met vierwielaandrijving over een ‘hoofdweg’ voor een bijna tien uur durende tocht. Dat zegt iets over de kwaliteit van het wegdek.

In de wijde omgeving van mijn nieuwe verblijfplaats zijn vijf kleine kliniekjes voor de allerarmsten. Er zijn, zeker in de stad, ook privé-klinieken en de mensen die daar werken zijn ook hoger opgeleid. De kliniekjes van mijn project worden geleid door nonnen van verschillende missiecongregaties, o.a. uit India en Italië en Ethiopië zelf. De vijf kliniekjes verschillen nogal in grootte en uitrusting, variërend van oud, klein en slecht onderhouden tot tamelijk recent gebouwd en ruim opgezet. Wat zij gemeen hebben is de moeilijke bereikbaarheid voor onze auto over lastige modderwegen. Zonder vierwielaandrijving kom je hier nergens. De patiënten lopen soms vele kilometers, soms op blote voeten, om naar de spreekuren te komen.

De nonnen zijn de managers van de klinieken, de nurses doen het medische werk. Een nurse is iemand, man of vrouw, die wel een middelbare medische opleiding heeft gedaan, maar geen arts is.
Omdat er in Ethiopië geen systeem van nascholing bestaat, is de medische kennis van deze nurses echter niet meer up to date. Aan de Nederlandse artsen is daarom gevraagd om de kennis en het medisch handelen van deze nurses op een hoger peil proberen te brengen.
Bij sommige nurses is er echter wel enig wantrouwen. Zij zijn bang dat je ze als buitenlander de les wilt lezen, terwijl ik wil laten zien dat het voor mij kennisoverdracht is. Een extra complicatie is dat sommige nurses wel erg slecht verstaanbaar Engels spreken. De communicatie is dus af en toe erg gecompliceerd. De gesprekken met de patiënten gaan ook nog eens in de lokale taal, dus het blijft continu afchecken of wij elkaar wel goed begrepen hebben.

Met een witte jas aan – die heb ik lang niet meer aangehad! – zit ik aan de zijkant van het bureau van de nurse in de spreekkamer. Privacy is er, net als vorig jaar in Kenia, vaak nauwelijks. De spreekkamer is soms afgesloten door een oud douchegordijn.
Het geeft veel voldoening om met name het lichamelijk onderzoek dat een nurse bij patiënten doet, grondig te evalueren. Die kennis en kunde hoe je bijvoorbeeld een buik moet onderzoeken of hoe je naar longen kunt luisteren, is soms ver weggezakt. Ook is het interessant om over de medicatie te praten. Het antibioticabeleid is soms wel erg anders dan in Nederland. Hier heeft iedereen de neiging om veel antibiotica voor te schrijven, dus ook voor situaties waar wij er niet over zouden piekeren. Ook combinaties van antibiotica worden voorgeschreven, waardoor een groot risico bestaat op resistentie, het ongevoelig worden van bacteriën voor antibiotica. Het begrip resistentie, het veel minder werkzaam zijn van antibiotica, is hier nog niet doorgedrongen.
Wat patiënten hier ook erg belangrijk vinden is dat zij een pijnstillende injectie krijgen, op de een of andere manier geeft dat hun aandoening een bepaalde zwaarte. De nurses vinden het ook een echte medische handeling, die echt bij hun vak hoort. Maar de pijnstilling door een injectie is van betrekkelijk korte duur en verhelpt de kwaal uiteindelijk niet. Dat is erg lastig om dit beleid bespreekbaar te maken.
Tegelijk krijg ik goed inzicht welke medicatie in een kliniek aanwezig is (vaak maar erg weinig) en of er fatsoenlijk werkende apparatuur is (lang niet altijd). Ik zie ook weer andere ziektebeelden dan de twee voorgaande jaren in Kenia, dus ook ik leer hier weer veel. In een volgend verhaal zal ik wat meer kunnen vertellen over deze ziekten en aandoeningen”, besluit Van der Hoeve.
 

Lees ook

Grootse theaterdienst

DIEREN – Wat gebeurt er als je één genereuze generaal, twee stoere soldaten, twee invloedrijke …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.