Home / Dieren / Kenia, de afsluiting van een bijzonder project

Kenia, de afsluiting van een bijzonder project

KENIA / DIEREN – De Dierense huisarts Jan van der Hoeve nam vorig jaar afscheid van zijn patiënten. Bij zijn vertrek kreeg hij verschillende bedragen als afscheidsgeschenk. Besloten werd het geld te besteden aan de opleiding van medisch personeel in Kenia en zelf werkte hij onder soms moeilijke omstandigheden een aantal weken als vrijwillig in het Afrikaanse land. Voor Regiobode schreef hij daar enkele keren over. Deze week de laatste aflevering.

“Het grootste deel van mijn werkzame periode in Kenia zit er alweer op. Mijn opvolger staat in de startblokken. De spreekuren in de lemen kerkjes krijgen ook al iets van routine, hoewel de bijzondere gevallen mij altijd weer scherp houden.
Ik heb genoten van de soms lange ritten naar de spreekuren op alle verschillende locaties, iedere dag weer, met op onverwachte momenten confrontaties met overstekende bavianen, prachtige vogels en andere dieren die wij in Nederland alleen uit de dierentuin kennen. Wat heb ik veel lastige infecties en bijzondere ziekten gezien! Hoe groot is de eenvoud, waarin deze mensen leven. Ze doffen zich op om naar de dokter te gaan in vaak tot op de draad versleten kleren, prachtig en schoon.
De diabetes- en hoge bloeddrukspreekuren hebben hun plaats in onze spreekuren gevonden. Het gaat allemaal op een veel eenvoudiger manier dan in Nederland. Maar de voorlichting staat op een behoorlijk peil en we proberen de mensen ervan te doordringen dat het echt belangrijk is om onze adviezen op te volgen en om de medicatie trouw in te nemen.

We werken in voor Nederlandse begrippen bijna onaanvaardbare werkomstandigheden, maar het medische team doet dat toch maar, week in week uit. Ik werk met een prima team. De nurse, mijn directe assistente, die veel voor mij vertaalt, veel medische kennis heeft en op een ongelooflijk aardige manier met de mensen omgaat. De driver, onze chauffeur die vakkundig alle kuilen in de weg zoveel mogelijk probeert te vermijden, die de leider van het team is en de administratie op het spreekuur doet. Onze pharmacy-assistent die met al haar grote kisten met medicijnen en jerrycans met dranken en siropen de patiënten de eerste aanzet tot herstel geeft. En niet te vergeten onze labman, die de hele tijd met zijn bloedsuiker- en bloedarmoedemeters en zijn microscoop in de weer is om mijn opdrachten vakkundig uit te voeren. Wat zijn het toch prachtige plaatjes van ‘wachtkamers’ onder de boom.

In het plaatselijke ziekenhuis hebben we met verbazing gekeken naar de schrijnende omstandigheden waarin de patiënten, groot en klein, met elkaar de kamers delen. Alle ziekten en alle leeftijden door elkaar, met moeders die de kinderen verzorgen en bezighouden. We hebben de ernstig zieke mensen gezien, o.a. de beide slachtoffers van de giftige slangenbeet, die dit geen van beiden overleefd hebben. Ik ben blij dat ik de jonge enthousiaste gynaecoloog die het ziekenhuis runt een grote doos met hechtmateriaal en katheters heb kunnen geven. Hij was hier erg blij mee. De tandarts en ik hebben een hele tijd met hem gesproken en de mogelijkheden van samenwerking weer eens op de rij gezet. Het lijkt dat er perspectief in zit.

We hebben gezien hoe een apparaat (een schenking uit Europa) in het laboratorium van het ziekenhuis niet meer werkte, omdat het niet bestand was tegen de hoge temperatuur in Kenia en omdat revisie in de hoofdstad Nairobi eenvoudigweg te duur was, ook nog eens door de afstand. Ook een sterilisator met een Italiaanse stekker er nog aan, stond in een lege ruimte en was nooit gebruikt. Een gebruiksaanwijzing was niet aanwezig en op internet niet meer te vinden. Met een goede stekker eraan brandde meteen de ventilator door…

Je ziet dat gebouwen van ziekenhuizen verloederen omdat de bouw wel betaald is, maar er vervolgens geen geld meer is voor onderhoud. Het grote probleem van ontwikkelingshulp is altijd dat iets geven veel aantrekkelijker is dan investeren in onderhoud van wat dan ook. Daar krijg je in onze westerse wereld de handen niet voor op elkaar.

In gesprekken kwam naar voren dat opleiding en overdracht van kennis in dit soort situaties een heel goede oplossing is. Met diverse ter zake zeer deskundigen heb ik de mogelijkheden besproken om het bedrag dat ik uit Dieren mee heb kunnen nemen een goede bestemming te geven. Uiteindelijk heb ik besloten om het bedrag te besteden aan de opleiding van (medisch) personeel. Onze laboratoriumman bijvoorbeeld wil graag een vervolgopleiding doen waar hij in principe voor aangenomen is en waar hij volgend jaar mee kan beginnen, maar waar hij het geld niet voor heeft. In het traject van besprekingen en aanmelding voor deze opleiding ben ik nauw betrokken geraakt. Het is natuurlijk fantastisch om een enthousiast iemand zo’n kans te kunnen geven. Hij moet voor de opleiding naar Mombasa en dat is zes uur rijden in een bus die dermate vaak hard rijdt en scheef hangt dat je – als je er naar kijkt – al wagenziek van wordt. Het gevolg is wel dat het medisch team een gewaardeerde kracht kwijtraakt. Voor hem is dit een kans om zich verder te ontwikkelen en bovendien krijgt een nieuwe labman of –vrouw een kans om in ons team te komen werken.
Ik ben ervan overtuigd dat betaling van opleiding van medisch personeel een goede besteding is van het geld dat ik meegekregen heb uit Dieren. Ik ben blij dat nog meer enthousiaste mensen door dit geld de kans zullen krijgen een opleiding te volgen.

Het blijft een bijzonder land dit Kenia. Ik hoop volgend jaar weer aan zo’n uitzending mee te doen. Het land en het werk hebben me gegrepen.”
 

Lees ook

Grootse theaterdienst

DIEREN – Wat gebeurt er als je één genereuze generaal, twee stoere soldaten, twee invloedrijke …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.