Home / Dieren / Jan van der Hoeve in actie voor project in Kenia

Jan van der Hoeve in actie voor project in Kenia

DIEREN – Enkele maanden geleden stopte de Dierense huisarts Jan van der Hoeve met zijn praktijk. Hij blijft echter actief voor een project in Kenia. Hij maakt voor Regiobode en RegiobodeOnline.nl met regelmaat een verslag.

“In de vorige afleveringen had ik al aangestipt welke zaken er op mijn spreekuur ter sprake komen, nu zal ik wat uitgebreider zo’n dag beschrijven. Vrijwel iedere patiënt heeft een aangetoonde malaria. Er zijn veel lichamelijke klachten die door malaria worden veroorzaakt, dus is het zaak om eventuele andere oorzaken van koorts uit te sluiten. Met name kleine kinderen hebben vaak luchtweginfecties. Een groot probleem is de ongevoeligheid voor de bestaande medicatie die geleidelijk optreedt. De artsen hebben de beschikking over nu nog goed werkende medicatie, maar de patiënt koopt nogal eens een ander kuurtje dat zo los bij de apotheek te krijgen is. Dit andere kuurtje is minder goed werkzaam en de malariaparasiet haalt daar inmiddels zijn neus voor op. Dat heet nu resistentie. Eigenlijk is er maar één manier om zo goed mogelijk met de malariadreiging om te gaan: slapen onder een muskietennet dat met insecticide geïmpregneerd is. Toch hebben ook de medewerkers van ons medisch team vaak malaria in een beginstadium. Zij hebben natuurlijk de luxe dat bij de eerste verschijnselen er onmiddellijk getest kan worden en dat zij zelf drommels goed weten wat malaria is. Voor de gewone patiënt zit vaak een langere periode tussen het krijgen van malaria en de behandeling. Vaak heeft men ook nog een tweede of derde probleem, waarbij ontlastingsproblemen vaak voorkomen. Je moet je eigenlijk niet voorstellen wat men met de diarree aanmoet in de vieze hokjes waar mensen naast hun huis hun behoeftes doen. Ik ga nu wat meer zien van het armoedige leven op het platteland en met name dit soort zaken zijn ten hemelschreiend.

Ik zie ook regelmatig erg grote abcessen. Grote vieze zweren op met name de benen, met veel vliegen, komen regelmatig voor. Dan maar hopen dat de antibiotica en lokaal aangebrachte zalven wat kunnen doen. Bijzonder is dat aandoeningen op een donkere, soms bijna intens zwarte huid er heel anders uitzien dan op de blanke huid die ik zo gewend ben. Bij sommige afwijkingen moet je altijd rekening houden dat aids meespeelt. Daarvoor moet ik dan verwijzen naar een aparte polikliniek. Grappig is dat als de gesprekstoon tussen mijn tolkende nurse en de vrouwelijke patiënt daalt tot gefluister, het voor mij al duidelijk is dat het gesprek in het Kiswahili, de Keniase taal, over zaken net onder de gordel gaat. Hierna herneemt het gesprek zich weer op de oude, vaak vrolijke toon. We redden ons goed met de beperkte variatie aan medicamenten die wij iedere dag weer meesjouwen. Genoeg over het verloop van de dagelijkse spreekuren. Ik vond wel dat ik u dit misschien wat ‘vieze’ stuk niet moest onthouden. Volgende keer weer over meer organisatorische zaken.

Afgelopen zaterdag zijn tandarts Arjun en ik in Lamu naar het District Hospital geweest. Duidelijk is dat wij daar geen van beiden ooit maar een moment opgenomen zouden willen zijn. Het gebouw heeft een lange gang met zijarmen, de afdeling voor mannen, vrouwen en kinderen. De kamers voor de patiënten waren naar de gang toe open. Sommige bedden zakten letterlijk door de poten. De vloeren waren vies en de muren en plafonds zeer lang geleden geschilderd. De privacy is voor de patiënten nihil. In ons eigen dorp is ook een ziekenhuis, het Sub District Hospital. We waren hier op zoek naar de medical officer, de arts die het ziekenhuis leidt samen met een clinic officer, de HBO-arts. De arts, een vrouwelijke gynaecoloog, in traditioneel moslimgewaad met sluier, was druk bezig met een zo te zien erg zieke vrouw. Ze vroeg ons of we misschien antigif tegen slangenbeten in huis hadden. Ze had net een vrouw opgenomen die was gebeten door de groene mamba, een zeer giftige slang. Gezien de zeldzaamheid van zo’n beet hebben wij dat op onze dokterspost ook niet op voorraad. Inmiddels had zij al een ander ziekenhuis gebeld waar het wel voorradig was, het eerder genoemde District Hospital. Op de kinderafdeling lagen een paar kinderen met grote verbrandingen. Hun moeders vertelden dat dit door hete thee was gekomen. Veel heeft dit ziekenhuis niet te bieden voor de genezing. Huidtransplantaten zijn voor deze kinderen niet weggelegd. Volgende week gaan we onze collega nog eens bezoeken.”

Jan van der Hoeve
 

Lees ook

Grootse theaterdienst

DIEREN – Wat gebeurt er als je één genereuze generaal, twee stoere soldaten, twee invloedrijke …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.